How can I heal from this?

Srsly... hindi ko alam paano sasabihin to. Parang hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na nangyari to. We were supposed to hit 3 years last January – met sa church pa naman, sa mismong lugar na pinaniniwalaan kong magbibigay sa atin ng tamang direksyon sa buhay at relasyon. Yung girl na kasama niya ngayon, hindi lang basta ka-churchmate – tinuturing ko pa namang ate. Palagi niya akong binibigyan ng payo, pinapansin ako kapag mukhang nahihirapan ako, at lagi niyang sinasabi na "mga babae tayo, kailangan natin magtulungan at respetuhin isa't isa." I trusted her so much, sobrang dami kong tiwala sa kanya na kahit na makita ko silang magkasama minsan o makarinig ng tsismis, sinasabihan ko pa sarili ko na "hindi pwede, hindi ganyan si ate." Tapos lahat pala ng signs na nakikita ko, totoo. Hindi lang ako yung nakakakita – pati ibang ka-churchmate namin, may mga kwento na rin sila, na nakakita sakanilang lumalabas ng mall, ng resto, na sila lang dalawa. Parang biglang bumagsak lahat ng pinaniniwalaan ko. Worst part? Nung nagka-problema na kami ng ex ko – noong hindi na kami nagiging okay – sa kanya ako nagrarant, kay ate. Sinasabi ko sa kanya lahat ng nararamdaman ko, gaano ako nahihirapan, gaano ko pa rin siya mahal at gustong ayusin yung relasyon namin. Alam niya lahat – lahat ng detalye, lahat ng sakit na naramdaman ko. Tapos ngayon, nalaman ko na habang ako'y nagkakandarapa para ayusin yung samahan namin, sila na pala nagkakasama. Tapos siya pa yung lagi nang nasa harap ng mga girls sa church, nagbibigay ng magagandang advice tungkol sa respeto, sa pagpapahalaga sa relasyon ng iba, sa pagiging matapat sa kapwa. Parang isang malaking biro lang lahat. Hindi ako selosa – hindi yun ang punto. Nasasaktan lang ako kasi parang binalewala nila yung tiwala na binigay ko sa kanila, binalewala nila yung pagtingin ko sa kanila bilang mga taong mapagkakatiwalaan at mabuti. Ang hirap lang tanggapin, lalo na kasi sa church pa to nangyari – sa lugar na dapat akong makakaramdam ng kapayapaan at suporta, ngayon parang bumabalik lang lahat ng sakit tuwing nakikita ko sila doon. And honestly? Pag nakikita ko sila sa simbahan, parang hinihiwa ulit yung sugat na akala ko'y nagsisimula nang gumaling. Minsan gusto ko nang umuwi agad kahit nagsisimula pa lang ang service, kasi hindi ko kayang tingnan silang magkasama – ngumingiti sa isa't isa – dun mismo kung saan kami dati nagkakasama, kung saan ako nagtitiwala sa kanila dalawa. Ayoko naman magpaka-drama o gumawa ng eksena kasi importante sa akin yung lugar na yun, importante sa akin yung pananampalataya ko. Pero ang sakit lang talaga, parang biglang naging estranghero ako sa sarili kong tahanan ng pananampalataya. Minsan iniisip ko pa kung dapat ba akong umalis nalang ng church para makapag-heal ng maayos, pero ang hirap din kasi dun ako nakakaramdam ng koneksyon kay Lord, at meron din namang ibang kaibigan dun na tunay na nag-aalala sa akin. Need ko lang talaga ng payo mga sis – paano ba talaga mag-heal from something like this? Paano ko mapapalaya yung sarili ko sa sakit at sama ng loob na nararamdaman ko, lalo na't sila pa rin naman nakikita ko araw-araw o tuwing linggo? At paano ko haharapin yung pagkakita sa kanila tuwing nasa church kami, nang hindi ako masasaktan ng sobra o mawawalan ako ng gana na pumasok at manalangin?

• Broken