Rea Talk

May isang lalaki na akala niya nahanap na niya ang taong makakasama niya habang buhay. Minahal niya nang buong puso—walang kulang, walang tinira para sa sarili niya. Tuwing may problema ang babae, siya ang unang nandiyan. Tuwing umiiyak ito, siya ang sumasalo. Tuwing gusto nitong sumuko, siya ang nagbibigay ng lakas. Pero habang tumatagal… may napansin siya. Habang mas lalo siyang nagbibigay, mas lalo naman siyang nauubos. Yung mga dati niyang pangarap, unti-unting nawala. Yung saya niya, napalitan ng pagod. Yung ngiti niya, napalitan ng tanong sa sarili niya… **“Bakit parang ako na lang ang lumalaban para sa amin?”** Isang gabi, napaupo siya mag-isa. Tahimik. Pagod. At doon niya narealize ang isang masakit na katotohanan: **Hindi lahat ng minamahal mo… marunong kang mahalin pabalik.** Minsan, kahit gaano mo kamahal ang isang tao, hindi iyon sapat para manatili siya o pahalagahan ka. At doon niya natutunan ang pinakamahirap na lesson sa pag-ibig: **Hindi mo kailangang ubusin ang sarili mo para lang patunayan na mahal mo ang isang tao.** Kasi ang tamang tao… hindi ka hahayaan na ikaw lang ang nasasaktan. Kaya kung ngayon pakiramdam mo ikaw lang ang nagmamahal, ikaw lang ang umiintindi, ikaw lang ang lumalaban… Tandaan mo ito: **Ang tunay na pag-ibig hindi ka sisirain… tutulungan ka nitong buuin ang sarili mo.** At minsan, ang pinaka-matapang na desisyon sa pag-ibig ay hindi yung manatili… **Kundi yung lumayo para mailigtas ang sarili mong puso.** ❤️‍🩹