Pagod, Pero Present Pa Rin

Hi self. Or hi kung sino man makabasa nito. Hindi ko alam kung anong gusto kong sabihin, pero ang bigat kasi. I’ve been holding so much lately. Yung tipo ng pagod na hindi lang sa katawan pero sa loob. Parang kahit ilang tulog, ilang pahinga, wala. Hindi siya umaalis. Ang dami kong ginagawa, pero bakit ganon? Parang kulang pa rin? Parang may hinahabol akong hindi ko rin alam kung ano. Minsan kahit mag-isa ako, parang may pressure pa rin. From others, from life, from me. And minsan gusto ko lang aminin na hindi ako okay. Pero ang hirap. Kasi sanay na kong maging strong. Sanay na kong ngumiti kahit ang totoo gusto ko lang matulog nang walang iniisip. Sana may makinig lang. Hindi para sabihing “laban lang,” pero yung makikinig lang talaga. Yung tahimik, pero ramdam mong nariyan sila. Pero kahit pagod ako, I still show up. Maybe not always fully, pero present pa rin. For my responsibilities, for the people I love, para sa future na gusto ko kahit di ko pa makita ngayon. Kasi kahit parang wala nang lakas minsan, may parte pa rin sakin na ayaw sumuko. So eto ako tahimik pero andito. Pagod pero present pa rin.

• LifeLately
• FreeTalkDump
• SelfReminder